Każdy z nas ma własne doświadczenia z jedzeniem i odżywianiem, dlatego prawdopodobne jest, że różni ludzie będą mieli różne pomysły na to czym odżywianie jest. Dla jednych oznaczać ono będzie zaspokojenie podstawowych potrzeb fizjologicznych i poczucia głodu. Dla innych będzie ono doświadczeniem przyjemności płynącej z jedzenia oraz czymś czym możemy się cieszyć i zaplanować.
W rzeczywistości jedzenie i odżywianie to coś o wiele bardziej skomplikowanego. Należy brać pod uwagę naszą charakterystykę psychologiczną, stan umyciu, uwarunkowania genetyczne, środowisko społeczne, którego częścią jesteśmy, sytuację ekonomiczną oraz czynniki zewnętrzne powiązane z dostępnością pożywienia. Jedzenie również powoduje więcej niż tylko utrzymuje nas przy życiu. Gdy dostarczamy niewystarczającą ilość pożywienia, czy też samych składników odżywczych uruchamiają się w organizmie procesy minimalizujące tego konsekwencje, jednak deficyty będą się pogłębiać.
Na początku XX wieku, większość wysiłków w dziedzinie dietetyki skierowana była na odkrycie niezbędnych składników odżywczych, badanie efektów ich niedoborów w diecie oraz wyznaczenie minimalnych ilości ich spożycia zapobiegających niedoborom. Od tamtej pory stopniowo odkryto, że odżywianie to nie tylko dostarczanie wystarczającej ilości składników odżywczych. Obecnie zdajemy sobie sprawę, że dieta w rozwiniętych krajach Zachodu, mimo iż uwzględnia wszystkie niezbędne składniki, może przyczyniać się do wielu chorób trapiących te społeczeństwa. Dokonano wielu badań skoncentrowanych na znalezieniu związków między składnikami odżywczymi a ich wpływem na rozwój chorób. Od 1970 roku ogromna liczba zaleceń i porad w dietetyce miała zachęcać ludzi do zastosowania zbalansowanej, zdrowszej diety, a co za tym idzie zmniejszenia liczby zachorowań. W XXI wieku nacisk został skierowany na promocję diety optymalnej (odżywiania optymalnego). Jednak dietetycy zdają sobie sprawę, iż zmiana sposobu odżywiania jest trudna, ponieważ dieta zależna jest od wielu czynników nie tylko potrzeby jedzenia czy pragnienia bycia zdrowym.
Wygląda na to, że przedstawienie definicji określającej dietetykę dalekie jest od jednoznaczności. Istnieją dwie podstawowe definicje:
1. Nauka o jedzeniu i składnikach odżywczych niezbędnych dla zdrowia oraz jak ciało używa tych składników do wzrostu, utrzymania przy życiu i odnawiania komórek i narządów.
2. Nauka o relacjach między ludźmi a ich jedzeniem
Definicja pierwsza skupia się na składnikach odżywczych, na tym co dzieje się się z nimi w ludzkim ciele oraz jakie są skutki ich niedoborów. Jednak ludzie nie jedzą "składników odżywczych" ludzie jedzą pożywienie ( jedzenie). Definicja ta pomija wszelkie czynniki zewnętrzne, odgrywające rolę w naszym stosunku do jedzenia, a są istotne w badaniu co i dlaczego ludzie jedzą. Czynniki te są inne dla poszczególnych ludzi i wynikają z zaplecza kulturowego i warunków życia danej osoby.
Definicja druga ma znacznie szerszą perspektywę. Od przyjmowania pożywienia i wszystkich jego wpływów, do indywidualnego wyboru pokarmów i na koniec fizjologicznych efektów składników odżywczych oraz ich wpływu na zdrowie. Definicja ta daje też do zrozumienia, że dietetycy nie tylko badają efekty składników odżywczych na biochemiczne czy fizjologiczne procesy, ale również mają odpowiedzialność do przekazania tej wiedzy wszystkim, którzy żywność produkują, przetwarzają i sprzedają. Nawet więcej, dietetycy powinni być włączeni w działania sprzyjające poprawie dostępności do zdrowej żywności. I na koniec, konsumenci potrzebują pomocy dietetyków aby "wyciągnąć" jak najwięcej z żywności, do której mają dostęp. Tylko poprzez rozszerzenie naszej definicji na pełną skalę ludzkich powiązań z pożywieniem ( fizjologicznych, biochemicznych, psychicznych, kulturowych itd.) dietetyka może zająć znaczące miejsce w procesie promocji zdrowia i dobrego samopoczucia.
Pamiętajcie
"Niech Wasze pożywienie będzie Waszym lekarstwem " Hipokrates
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz